Beste Oldieliefhebbers,

De Ramblers : Deel 4 - De Amerikanen 1930-1940

Op 4 februari 1935, nam Coleman Hawkins een serie platen op met het Ramblers Dansorkest, die tot de beste opnamen van de Nederlandse jazz uit de jaren dertig genoemd mag worden. Maar ook anderen zoals Benny Carter, Connie Boswell, Freddy Johnson, Greta Keller en Hal Yates kregen voor onbepaalde tijd een plaats bij de Ramblers.

Coleman Hawkins hoeft eigenlijk geen nadere introductie. Hij groeide uit tot de belangrijkste tenor saxofonist van de twintigste eeuw, die een brug kon slaan tussen de traditionele swing en de meer moderne bebop jazz stijlen. Hij bleef spelen met de groten van de jazz tot zijn dood in 1969. Begin jaren dertig speelde Hawkins met het orkest van Fletcher Henderson. In 1934 reisde hij naar Europa voor een serie concerten met het orkest van Jack Hylton. Dit werd een groot succes. Hij besloot in Europa te blijven. Zo maakte Hawkins opnamen met The Berry's in Zwitserland en met Django Reinhardt en Benny Carter in Parijs ( april 1937).

In tussentijd speelde hij vaak in Nederland en maakte opnamen in Laren ( aug. 1935 en april 1937), en in de zomer van 1937 met Freddy Johnson in Hilversum. In 1939 ontvluchtte hij Europa en vertrok naar de Verenigde Staten; net op tijd om de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog niet meer mee te maken.

In februari 1935 trad hij op in Nederland met De Ramblers en nam hij op de vierde van die maand vijf titels op: Some Of These Days, After You've Gone, I Only Have Eyes For You, I Wish I Were Twins en Hands Across The Table. Deze opnamen werden uitgebracht op drie Decca platen. Annie De Reuver was verantwoordelijk voor het vocale gedeelte van drie nummers.

Haar debuut bij The Ramblers vindt eind 1934 plaats. Ze is dan bijna achttien jaar oud. Annie doet auditie voor dirigent Theo Uden Masman en wordt aangenomen. Al snel is ze te horen in rechtstreekse radio-uitzendingen voor de AVRO. Ze neemt drie nummers op in de Pulchri studio in Den Haag : Some of these days, I only have eyes for you en Hands across the table. Nummers die je hier kunt beluisteren.

Het Jack Hylton engagement hield ook een tournee door het toen al door de nazi's gedomineerde Duitsland en daar waren zwarte musici allesbehalve welkom. Theo Uden Masman, de leider van het orkest de Ramblers, zag op dat moment zijn kans schoon en kwam met Jack Hylton overeen dat Hawkins een half jaar in Nederland kon spelen. Dank zij een actieve rol van de directeur van de Nederlandse Decca platenmaatschappij zijn daar gelukkig ook aardig wat opnamen van bewaard gebleven.

Niet alleen met de Ramblers, maar ook met de al langer in Nederland wonende pianist Freddy Johnson. De fameuze Afrikaans-Amerikaanse pianist Freddy Johnson (New York City, 1904-1961) trad al in het midden van de jaren dertig op in Nederland. Hij werkte met Alex van Spall samen in het ensemble ‘Freddy Johnson & Lex van Spall and their Orchestra’. Herman Openneer: ‘men zegt wel dat Johnson de Nederlanders piano leerde spelen’. In het naar hem genoemde ‘Quartet’ speelden Mike Hidalgo, Kid Dynamite en de drummer Arthur Pay. De laatste was Hindoestaan en geboren in Brits Guyana. Een andere drummer in het Freddy Johnson Quartet was de Amsterdamse Antilliaan Martin Sterman.

Aan het begin van de oorlog had Johnson onder meer een trio in ‘La Cubana’. Kort na de aanval op Pearl Harbour en de Amerikaanse oorlogsverklaring werd hij 11 december 1941 opgepakt. Freddy Johnson werd in februari 1942 in Duitsland (Beieren) geďnterneerd en in maart 1944 door de Duitsers geruild tegen Duitse soldaten in Amerikaanse krijgsgevangenschap.

Het was voor de vaderlandse jazz-liefhebbers een opwindende tijd, want tot 1939 zou Hawkins regelmatig in Nederland optreden (afgewisseld met Frankrijk, België en Zwitserland).

Bovendien was in 1936 en '37 tevens altsaxofonist en arrangeur Benny Carter in het land en tussen beide Amerikanen bestond een goede verstandhouding. Benny Carter, eigenlijk: Bennett Lester (New York 8 aug. 1907 – Los Angeles 12 juli 2003), Amerikaans altsaxofonist, speelde o.a. bij de orkesten van Duke Ellington, Fletcher Henderson en Dizzy Gillespie en had diverse eigen orkesten. In de jaren dertig maakte hij in Nederland met het dansorkest The Ramblers grammofoonplaten. Zijn bijzondere techniek en zijn virtuoze en doorzichtige stijl zijn een bron van inspiratie geweest voor latere saxofonisten. Hij maakte ook naam als arrangeur, trompettist en trombonist. Carter is tot op hoge leeftijd actief gebleven in de muziek. In 1987 werd hem tijdens het North Sea Jazz Festival in Den Haag de Bird Award toegekend.

Uit de meeste opnamen komt een zeer zelfverzekerde Coleman Hawkins naar voren die zich bovendien zeer loyaal opstelde tegenover zijn gastheren, ook wanneer zijn begeleiders in kwaliteit bij hem achterbleven.

Het is boeiend om een grootheden als Hawkins, Boswell, Carter, Johnson en Greta Keller verbonden te weten (en te horen) met namen als de Ramblers, bassist Jac Pet en de drummers Kees Kranenburg en Maurice van Kleef (ook wel de Nederlandse Gene Krupa genoemd).

Veel opnames werden gemaakt in Hamdorff te Laren en Pulchri Studio in Den Haag.